Deze ochtend checken we uit in het hotel in Sluis. Vlakbij het meest westelijke puntje van Nederland. Uiteraard bezoeken we dat even, en nadien gaan we richting Knokke-Heist. We hebben niet echt een route uitgestippeld voor vandaag. Het belangrijkste doel van vandaag is een webcamcache. Op heel de wereld zijn op dit moment nog maar 176 van dit type geocaches, dus als je er een kunt vinden, is dat behoorlijk uniek. De meeste in een straal van een uurtje of vier rijden van huis hebben we al gedaan, behalve deze in Knokke-Heist. Hoog tijd om daar iets aan te doen dus.
Ik selecteer de cache in de navigatie en we gaan op pad. We parkeren de auto en dienen nog ruim twee kilometer te wandelen voordat we er zijn. Geen punt. Het is koud, maar verder is het heerlijk weer. Na een tijdje lopen we het strand op, en ik zoek de webcam op. Op het beeld zie ik strandbedden staan, maar in de wijde omgeving van waar wij op het strand staan, zijn die in geen velden of wegen te bekennen. Ik kijk nog een keer op de GPSr en zie plotseling dat ik de verkeerde cache heb geselecteerd. Wij zijn naar een Virtual gewandeld. Ook leuk, dus die loggen we ook maar meteen even. Ik kijk waar de webcam dan wel is, en kom tot de ontdekking dat we daarvoor nog 5 kilometer dienen te wandelen. Op zich niet erg, maar zo lang mogen we niet parkeren.
We gaan dus terug naar de auto, en zoeken een andere parkeerplaats waar we langer mogen staan. Als we die hebben gevonden, beginnen we te wandelen. Over de boulevard. Ik kan niet zeggen dat we daar overheen flaneren, want de wind zorgt ervoor dat het ijs en ijskoud is. Op het strand is nagenoeg niemand. Het is koud en verlaten. We maken een strandwandeling en komen bij een strandtentje uit. Hier staan wel strandbedden. We maken de webcamfoto en besluiten om nog verder te wandelen. We struinen door de straten en vinden onderweg verschillende caches. We maken een stop om een kop cappuccino te drinken bij Bob.
We wandelen verder en bedenken dat het stilletjes aan tijd wordt om richting huis te rijden. Want de berichten die we uit Nederland horen, geven aan dat het op de weg een behoorlijke puinhoop is door de enorme hoeveelheid sneeuw die er is gevallen. We hebben de afgelopen dagen enkel een heel dun vliesje sneeuw gezien, maar dat was al verdwenen op het moment dat je moest niezen. Als we de navigatie instellen, zien we dat het bijna drie uur rijden is naar huis. Zou het dan toch zo’n puinhoop zijn op de weg vragen we ons af. We rijden weg en besluiten om in Schoten (iets ten oosten van Antwerpen) even te gaan tanken. Als we daar zijn, hebben we nog geen sneeuw gezien en gaat het eigenlijk vrij vlot. We besluiten om toch maar iets te drinken, en belanden in een bruin café. Er hangen een stuk of 6 jongeren op de stoelen. Aan de bar zit een oudere man, die er waarschijnlijk altijd zit. We worden welkom geheten door een uiterst vriendelijke barman. Het damestoilet is boven zegt hij tegen Marieke. En het herentoilet? Ach, gebruik ook maar het damestoilet wordt er tegen mij gezegd. Want anders moet ik over de jongelui heen klimmen.
We rijden verder en als we bij Turnhout zijn, zien we de eerste sneeuw. Van een dun laagje langs de snelweg zien we het steeds dikker en dikker worden. Maar vertraging hebben we niet. Dat is natuurlijk alleen maar fijn. Als we onze straat inrijden, zien we dat er toch een behoorlijk pak is gevallen. We pakken uit, en kunnen terugkijken op een mooie 9 dagen waarin we 6 steden hebben bezocht.
