High Five

Het is niet altijd rozengeur & maneschijn. Dat is eenieder wel bekend. Gisterenavond (afgelopen nacht in NL), kregen we het nieuws dat Semke ziek was. Enkele uren later kregen we te horen dat Semke zo ziek was, dat hem in laten slapen de enige optie was. Allemaal heel snel dus. Afscheid hebben we al van hem genomen voordat we aan deze reis begonnen. Hij was oud, en dat het niet lang meer zou duren, wisten we allemaal. Toch komt zulk nieuws altijd snel en onverwacht. Geen High Five meer voor een koekje……

Zo werd er afgelopen nacht toch iets minder geslapen dan normaal, maar dat is in zo’n geval ook wel weer normaal. Het doel van vandaag, is opnieuw een poging wagen om bij King of Wings te geraken. Vandaag zes jaar en 1 dag geleden lukte het ons niet. Toen bleven we op 900 meter steken. Intussen hebben we een andere route gevonden, die misschien wel meer succes zou brengen. De weg erheen is bekend. Vanuit het hotel is het iets meer dan een uur rijden naar de afslag. We draaien de zandweg op en rijden 16 kilometer rechtuit. Dan rechtsaf slaan en parkeren bij de windmolen. Tot zover niets nieuws. We volgen het pad dat op de GPSr staat aangegeven, en zien dat we heel langzaam steeds verder afwijken van de route die we in 2019 volgden. We dalen de rivierbedding af en wandelen een stukje erdoorheen. Gelukkig is de rivier drooggevallen, anders zou het wel een stuk lastiger zijn. Een 50 tal meters verderop vinden we een plek waar we weer omhoog kunnen zonder problemen. Keurig op het lijntje dat op de GPSr staat.

Zo kunnen we ook de eerste canyon zonder problemen oversteken. De tweede canyon is ook geen probleem. Canyon nummer drie is een stuk lastiger. We dienen een meter of 7 naar beneden te gaan over een behoorlijk steile helling. En we moeten niet vergeten dat we straks ook weer terug moeten. Stapje voor stapje komen we dichter bij het einddoel. We klimmen een zandduin over. Lopen een stuk door de Badlands en gaan weer door een canyon heen. En dan, plotseling zien we de bijzondere rotsformatie waar we naar op zoek zijn. King of Wings.

We maken de nodige foto’s van deze zwaartekracht teisterende rotsformatie en beginnen aan de wandeling terug. Keurig het lijntje op de GPSr volgend. Zonder zou onmogelijk zijn. Alles lijkt op elkaar. We zijn moe, maar voldaan als we weer terug bij de auto zijn. En stiekem ook wel een beetje trots op onszelf. Wat doe je dan? Juist. High Five, maar geen koekje.

We rijden terug naar de zandweg. Maar we slaan niet linksaf naar de zandweg, maar rechtsaf. Verder de zandweg op. Door naar de volgende bestemming. Het is meer dan 50 kilometer rijden, waarvan slechts 6 kilometer of een verharde weg gaat. Na 10 kilometer rijden dienen we rechtsaf te slaan. De weg wordt meteen een stuk slechter en het tempo gaat meteen een stuk omlaag. Grootste nadeel van deze weg is dat er behoorlijk diepe sporen in de weg zijn. En het andere deel van de weg, is eigenlijk alleen maar modder. Dat komt natuurlijk door de regen van de afgelopen dagen, dat is logisch, maar heel comfortabel rijden doet het niet eerlijk gezegd. Na 7 kilometer zijn we bij het volgende kruispunt. Ik kijk, en zie dat de weg rechtdoor nog slechter is. Rechtsaf is de weg wel goed begaanbaar. Een korte blik op de kaart leert ons dat we er dan ook komen. Het is wel iets verder, maar dat maakt niets uit.

We rijden weer vlot door en moeten stoppen omdat er wilde paarden de weg oversteken. Na anderhalf uur zijn we op de parkeerplaats van Lybrook Fairyland. Een gebied dat we per toeval op de kaart hebben ontdekt. Nadien foto’s opgezocht en het aan onze lijst toegevoegd. Ook hiervoor geldt hetzelfde als voor King of Wings. Er zijn geen paden. We zoeken voorzichtig onze weg, en na een tijdje klimmen en klauteren staan we bij de eerste hoodoo’s. We wandelen verder en genieten volop van dit bijzonder stukje natuur. Ook hier is het op sommige stukken modderig door de regenval van de afgelopen dagen. Als we denken alles te hebben gezien, beginnen we aan de weg terug naar de auto. Dat betekent nu klauteren en afdalen. Op het gemakje. Dat wel. Als we terug zijn bij de auto, zijn we weer een beetje trots op onszelf. En wat doe je dan? Juist. High Five, maar geen koekje.