Vandaag mochten we uitslapen. In plaats van dat de wekker, zoals de afgelopen twee dagen om 5:00 uur afliep, ging de wekker vandaag pas om 6:15 uur. We laten de Rocky Mountains achter ons en hopen dat het weer wat beter wordt dan gisteren het geval was. Toen we buiten keken vanochtend zagen we dat er boven op de berg weer meer sneeuw gevallen was. De overige gasten aan het ontbijt, waren er door verrast. Gelukkig hoeven we niet de berg op, dacht ik bij mezelf. Wij gaan ons weer verplaatsen, in totaal iets meer dan 300 kilometer verder.
De eerste twee stops van vandaag zijn twee virtual caches. Een daarvan is bij een kinderopvang, waar we een getal moeten zoeken op de gevel. We lopen om het volledige gebouw heen, maar kunnen geen nummer ontdekken. Ons zoeken had de aandacht getrokken van een medewerkster, welke vroeg of ze ons kon helpen. Aan haar reactie te merken had ze wel ooit van geocachen gehoord, maar wist niet dat er een virtual cache zou moeten zijn. We vertellen haar dat deze al een tijdje bestaat, vanaf 2002. Ik bedenk me dat deze dame toen waarschijnlijk nog niet eens geboren was. We worden oud… We vinden tenslotte een getal en daar doen we het mee.
We gaan verder richting Paint Mines. Onderweg zien we nog enkele Ponghorns op de graslanden grazen en springen. De Paint Mines bestaande uit zand en klei hebben we enkele jaren geleden al eens kort bezocht. Ik ben het destijds in een foldertje tegengekomen en we besloten toen om er direct een kijkje te gaan nemen. Het was destijds alleen wat verder dan gedacht, dus bleef het bij een bliksembezoek. Maar we vonden het toen wel de moeite waard. Dus vandaag terug om het park eens wat uitgebreider te gaan zien. De gekleurde bergen waren nog net zo mooi als in onze herinnering. Iets deed me denken aan de kleur van schuimblokken. (Welke ik overigens niet lekker vond en ik ze richting ons pap schoof. Die at ze wel op). Wat ons wel opviel was dat er veel paden afgesloten waren en niet meer toegankelijk zijn voor het publiek voor het behoud van het natuurschoon. Toen we er de vorige keer waren speelden er kinderen op de bergen, niet echt bevorderlijk voor de toch al fragiele structuur. We hebben een behoorlijke wandeling gemaakt door het niet al te grote park.
We hoeven nu niet meer zo heel ver te rijden naar het volgende hotel en daarom hadden we nog een stop ingepland in Palmers Park. Het leek in eerste instantie een niet onaardig park, meer ook niet. Totdat we op de route kwamen welke we eigenlijk uitgestippeld hadden. We werden getrakteerd om een mooi landschap met onder andere hoodoos. Omdat we nog wat tijd over hadden doen we ook nog maar even een challenge cache alvorens we een hapje gaan eten bij de Cracker Barrel.
