De deur van het motel valt keurig in het slot achter ons. Geen receptie om de sleutel in te leveren, geen handdruk, geen “prettige dag nog.” Gewoon een klik, en klaar. We stappen de auto en in en vertrekken.
De eerste stop van de dag is Knobelspaß 2. Als we gisteren eerlijk waren over deel 1, leuk, maar niet bijzonder, dan doet deel 2 het stukken beter. De puzzels zijn fraai uitgedacht én goed uitgewerkt. Wij zijn er ruim twee uur mee bezig, en dat voelt geen moment als te lang. Deze cache is een van de redenen waarom wij zo graag geocachen.
Daarna rijden we door naar Lorsch voor een welverdiende koffie. We kiezen een Italiaans Ijscafé uit en gaan buiten op het terras zitten. De ober lijkt het liefst onzichtbaar en verlegen te zijn. Geen flamboyante Italiaan die met zijn handen praat. Eerder iemand die hoopt dat je hem niet aanspreekt. Tja, als je dan ober wordt, dan is er toch ergens iets in je leven mislukt. We spreken hem aan en bestellen twee Latte Macchiato.
We gaan verder naar Viernheim. Tien jaar geleden bezochten we hier voor het eerst spellenwinkel Magnus Spiele. De winkel is inmiddels overgenomen door een jonge vrouw en heet nu Vanella’s Spielewelt. Als we binnenstappen lijkt er echter weinig veranderd. De indeling is vertrouwd en achter de toonbank staat dezelfde vrouw als een 10 jaar geleden. Van de nieuwe jonge eigenares is er geen spoor te bekennen. De collectie is indrukwekkend, en we zien meerdere spellen die een gat in onze verzameling zouden vullen. De prijzen zijn ook indrukwekkend en zouden een gat in onze portemonnee veroorzaken. We lopen de winkel weer uit met lege handen en de stille overtuiging dat we hier voorlopig niet meer terug zullen komen.
We rijden verder naar Heidelberg. De volgende stop op het programma. Spielwarenladen Neusser is een vaste halte op onze route, en ook dit jaar stelt de winkel ons niet teleur. Er gaat iets mee in de rugzak. Meer hoeven we er denk ik niet over te zeggen. Daarna schuiven we aan op het terras waar we elk jaar warme chocolademelk drinken. We bedenken ons dat het hier altijd mooi weer is als we komen. Misschien is het toeval. Misschien hoort het gewoon zo.
We vervolgen de weg zuidwaarts. Eerst even boodschappen in Kappelrodeck, en daarna nog een kwartiertje rijden. Rijden over een weg die we inmiddels kunnen dromen. Iedere bocht zit in ons geheugen gegrift. We rijden langs het huis waar ooit het geboortebord van Anton in de tuin stond. Zoals altijd roepen we: “Anton! Anton!” In ons hoofd horen we de bijbehorende sirene. Anton zit inmiddels op de lagere school, maar dat verandert niets. De nostalgie is er gewoon, of je het wilt of niet.
Nog drie bochten. Dan haaks linksaf en de oprit omhoog. We zijn er.
We parkeren op onze vaste plek. Nog voor we uitgestapt zijn, komt Oma al aangewandeld. Een omhelzing, een knuffel. Op de vraag hoe het met haar gaat, klinkt het vertrouwde antwoord: “Ich bin zufrieden.” Meer hoeft het ook niet te zijn.
Nog voordat we bij de voordeur zijn, komt Iris aangelopen. Een van de twee dochters. Het ritueel herhaalt zich naadloos. Een omhelzing, een knuffel. Een ritueel dat al jaren vaststaat, en er is niemand die er ook maar een komma aan wil veranderen.
Binnen is alles zoals het altijd is. Op wat kleine dingen na die je alleen opmerkt omdat je hier elk jaar komt. Terwijl we de auto aan het uitladen zijn, komt Michaela, de andere dochter, ons begroeten. Geen omhelzing, geen knuffel. Gewoon een groet. Haar ritueel. Dus zoals het hoort.
De grootste schok vinden we in de keuken: de radio is verdwenen. Het ding stoorde op vrijwel elke zender, behalve op Radio Regenbogen. Die zender hoorden we hier altijd tijdens het eten. Even zijn we stil om dat gemis.
Nu is het wachten op Sven. De kleinzoon. We weten nooit wanneer hij komt. Dat kan vandaag zijn, maar ook pas over een dag of 5. Meer dan vijftien jaar noemden wij hem Marcus, simpelweg omdat we niet beter wisten dan dat dat zijn naam was. Hij heeft er altijd keurig naar geluisterd, zonder ons ooit te corrigeren. Of hij het amusant vond of dat hij gewoon beleefd was, is iets dat we nooit zullen weten. Misschien was het wel een beetje van allebei.
We pakken alles uit. Zetten een kop koffie. Pakken een stroopwafel en gaan op het terras zitten.
Genieten van het uitzicht, een kop koffie en een stroopwafel. Zoals het hoort. Daar moet je geen komma aan veranderen.
We kijken elkaar aan en zeggen: “Wie immer.”
Wie immer: Viel spass