De regio rondom Worms wordt gekenmerkt door hooggewaardeerde geocaches. Maar liefst 11 caches die hier zijn verstopt, staan in de top 50 van meest gewaardeerde geocaches ter wereld. En dat allemaal in een straal van 5 kilometer. Eigenlijk ongelofelijk als je er over nadenkt. En uit de top 1000 zijn dat er nog eens 7 meer.
Maar zijn dat dat ook de beste en de mooiste geocaches ter wereld, zul je jezelf afvragen? Nee, zonder meer niet. Want het is heel simpel. Hoe vaker een geocache gevonden wordt, hoe meer kans dat deze heeft dat hij door iemand met een punt gewaardeerd wordt. Maar er zijn ook prachtige geocaches die slechts een paar keer per jaar gevonden worden. Eerlijker is het om te kijken naar het percentage waarderingspunten dat een geocache heeft op het aantal vondsten. Maar daar hebben wij geen lijstjes van.
Desalniettemin wil dat niet zeggen, dat de geocaches rondom Worms niet leuk zijn. Integendeel zelfs. We zijn hier al vaker geweest, en hebben inmiddels al 14 van de geocaches gevonden. Dat betekent dat er nog vier over zijn die we niet gevonden hebben. Tijd om daar iets aan te doen als we weer richting Oma gaan denken we. We boeken een motel, en kiezen een paar geocaches uit. Drie van de vier willen we dit jaar proberen te doen.
Dat betekent dat we op tijd dienen te vertrekken. Voor ons is dat geen enkel probleem. Iets na 7 uur rijden we weg. We hebben een ‘strak’ schema, maar dat betekent niet dat we geen tijd hebben om onderweg te stoppen. Na iets meer dan een uur rijden, is het tijd om even een kop koffie te drinken. We kiezen daarvoor een gele M uit. Daarna rijden we iets meer dan een uur om een stukje te gaan wandelen door het alleraardigste dorpje Rheinböllen. We bedenken dat we nog op tijd dienen te tanken, want in Duitsland gaan de benzineprijzen om 12 uur ’s middags omhoog, om vervolgens gedurende de 24 uur die volgen weer te dalen.
Na de pitstop gaan we dan richting Worms. Of beter gezegd Bürstadt, want dat is eigenlijk het plaatsje waar de geocaches liggen. We parkeren de auto en gaan op pad. Knobelspaß 1 is de eerste cache. Al snel vinden we het eerste punt en wordt de puzzel opgelost. Zonder al te veel problemen gaan we verder. En eerlijk is eerlijk. De cache valt tegen. Leuke puzzels. Dat zonder meer, maar heel bijzonder is het niet. We hebben soortgelijke puzzels vaker gezien, en die zijn dan beter uitgewerkt of fraaier gemaakt. Maar we mogen niet vergeten dat deze tocht inmiddels meer dan 10 jaar oud is. We genieten er wel van, maar om hier nu een punt voor te geven??? Daar moeten we toch nog even over nadenken.
Als we terug zijn bij de auto, pakken we de omschrijving van de volgende geocache. Zoals gezegd, liggen de fraaie geocaches zo ongeveer opgestapeld in deze regio. Het is dan ook niet nodig om de auto te verplaatsen. We beginnen aan deze cache. 5 Uhr Tee genaamd. Deze staat niet in de top 1000. Net niet dan. We beginnen aan deze cache, en ook hier lossen we de puzzels vrij vlot op. Zo dienen we honderden meters te lopen door het bos met een beker water die tot bijna aan de rand gevuld dient te worden. Water en bekers worden verstrekt gedurende de tocht. Met het bekertje water, dienen we nadien een puzzel op te lossen. Onszelf een beetje kennende weten we dat het vragen om problemen is, om zo’n stuk te wandelen met een beker water. We drinken de inhoud van een drinkfles leeg, en gieten de inhoud van het bekertje over in de drinkfles. Dop erop en gevaar om te knoeien is geweken!
Als we ook deze cache hebben gevonden, gaan we een kopje koffie drinken. Na de koffie weer terug dezelfde richting uit. Maar dan zo ongeveer aan de overkant van de weg. We dienen een sleutel uit een boom te vissen. Deze zit verstopt in een plastic buisje dat in een boom hangt. Uiteraard hangt er niet 1 buisje in de boom, maar zijn er vier opgehangen. Een kwestie van geluk dus. Aangezien geluk met de dommen is, is het niet meer dan logisch dat wij de sleutel pas hebben nadat we het vierde buisje uit de boom gehengeld hebben. We openen de cache, krabbelen onze naam in het logboek en hangen de sleutel terug.
Het is tijd om te gaan eten. We hebben een bistro uitgezocht, maar die sluit om 18:00 uur. We dienen er dus op tijd te zijn. Aangezien alles vlot is gegaan, hebben we tijd genoeg, en maken we eerst nog een wandeling door Bürstadt. We zien een paar leuke plekjes en iets voor 17:00 uur lopen we de bistro binnen. We bestellen wat drinken en bekijken de kaart. Als we een keuze hebben gemaakt, is het wachten op de serveerster. Als die maar niet komt, wenken we haar. Als we haar vertellen wat we graag willen eten, kijkt ze heel moeilijk en zegt dat ze om 18:00 uur sluiten. Ze kijkt op haar horloge. 17:15. Haar wenkbrauwen nemen enkele vreemde vormen aan, en dan blijkt dat we minder slim zijn, dan dat we zelf dachten en ze zegt dat het nog wel moet kunnen. Met hetgeen wij bestellen, lijkt het ons dat het niet zo’n probleem hoeft te zijn. En inderdaad. Een kleine 20 minuten later staat het hoofdgerecht voor onze neus. De salade hebben we inmiddels al als voorgerecht verorberd. Nog voor de klok van zes uur, lopen we met gevulde maagjes weer naar buiten.
We rijden door naar Worms om daar op drakenjacht te gaan voor een Virtuele cache. Aangezien het geluk vandaag toch met ons is, maken we ook nog een wandeling rondom de beroemde Dom van Worms. Als we weer bij de auto zijn, rijden we richting het motel. Dat ligt op een industrieterrein. Geen receptie of iets dergelijks. Via de mail kregen we klokslag 14:59 een linkje naar een website om zo vanaf drie uur op de kamer te kunnen. Op de website staat een knop. Als je op de knop tikt, dan gaat de deur open. Althans zo staat het in de mail. Als we voor de deur staan, is het moment suprême daar. We tikken op de knop en….
We zijn toch echt niet al te slim, want de deur gaat open zonder problemen.
