De weersvoorspellingen voor vandaag zijn zeer goed te noemen. Het gaat pas rond 6 uur vanavond regenen. De voorspellingen voor de komende twee weken zijn minder rooskleurig. De uitgelezen kans dus om vandaag op pad te gaan voor een pittige wandeling.
We hebben nog verschillende Ortenauer Sagenrundwege wandelingen om uit te kiezen. We kiezen nummer 25 uit. Sage Benau. Ruim 14 kilometer in lengte en maar liefst 460 meter omhoog wandelen. En natuurlijk hetzelfde aantal meters ook weer omlaag.
Verstandig om meteen zo’n zware wandeling te doen? Ja hoor. Want dan weten we meteen waar we staan. En de rest van de vakantie wordt het helaas toch minder fraai weer als we de berichten mogen geloven. Dus meer dan voldoende tijd om uit te rusten.
Eerst slapen we uit deze ochtend. Voor mij is dat kwart over zes. Voor Marieke is het een uurtje later. We drinken een kop koffie en douchen. Ik ga naar de bakker. De bakker waar ik vorig jaar voor het eerst was. Ik ben benieuwd of er iets is veranderd. Gelukkig houden ze hier ook niet van het aanpassen van komma’s. Het personeel is nog hetzelfde personeel als dat wat er vorig jaar werkte. Ik ga keurig als nummer 11 buiten in de rij staan. Als ik eenmaal aan de beurt ben, is er geen feest van herkenning. Ik geef mijn bestelling op en betaal. Ach denk ik, Hildegard heeft er ook jaren over gedaan om mij te herkennen en wanneer ik hier ben bedenk ik me. Misschien komt het nog ooit goed.
Na het ontbijt vertrekken we richting Walke. Een klein uurtje rijden hiervandaan. De bestemming ligt nog steeds in dezelfde gemeente als waar we zijn. Al zouden we twee weken niet buiten de gemeente mogen komen om te wandelen, dan nog is er meer dan genoeg voor ons te doen de komende jaren. Als we de auto geparkeerd hebben, gaan we op pad. Nog geen 20 minuten later gaan de jassen al uit. Het is al te warm. We genieten van de fraaie vergezichten en alles gaat, ook al gaat het stevig omhoog, voorspoedig. Ondanks dat we twee punten van de multi niet hebben kunnen vinden. Alhoewel, niet kunnen vinden is niet het juiste woord. Op 1 punt dienden we te kijken welke kleur een bankje had, maar waar we ook keken, er was in de wijde omgeving geen bankje te bekennen. Op een ander punt dienen we de waarde van een woord te bepalen. Maar, geen woord te bekennen. Toch gaan we vol goede moed verder. We beginnen weer af te dalen. Als ik op de telefoon kijk, zie ik dat we nog maar iets meer dan 100 meter omhoog hebben gelopen, terwijl we er al 6 kilometer op hebben zitten. Er komt dus nog een behoorlijke klim aan.
Als we beneden zijn, steken we de grote weg over. Al snel gaat de wandeling weer omhoog. En omhoog. En nog meer omhoog. Telkens als we een bocht naderen, denken we. We zijn er. We zijn boven. Maar als de bocht dan is geweest, blijkt dat toch niet zo te zijn. We wandelen gewoon verder naar boven. Na een tijdje denk ik dat we zo hoog zijn, dat ik Petrus hoor praten in de verte. Ik hoop dat we hem niet tegen komen. Want de behoefte om hem de hand te schudden is er nog lang niet. Gestaag wandelen we verder naar boven. Sommige vragen worden opgelost. Andere vragen niet. Meest frappant is wel het feit dat van de 15 vragen er twee over een bankje gaan en dat beide bankjes zijn verdwenen. Zou Petrus…..
Behalve de twee vragen over de bankjes zijn er vier punten meer verdwenen. De vragen over de bankjes kunnen we beredeneren door de andere bankjes die we onderweg zijn tegengekomen. Een andere vraag heeft niet heel veel opties als antwoord, en het antwoord op een andere vraag is te beredeneren doordat we weten wat de uitkomst van de formule ongeveer dient te zijn. Wellicht is dat cache-ervaring te noemen. Maar dan missen we nog enkele antwoorden. We besluiten om de hulptroepen in te schakelen, en sturen een bericht naar de laatste 7 geocachers die de cache hebben gevonden.
Terwijl we op een bankje van het uitzicht genieten en proberen om toch iets van een zinvol coördinaat op papier te krijgen, ontvangen we een eerste bericht. Helaas kan deze cacher ons niet helpen omdat hij niets heeft genoteerd. Wel weet hij zich nog te herinneren dat de cache aan het brede pad naar beneden lag bij een wegwijzer.
Vol goede moed gaan we op pad. Korte tijd daarna ontvangen we nog een bericht van een andere geocacher. Deze heeft wel wat antwoorden opgeschreven en heeft deze ons gestuurd. Nog voordat we deze antwoorden in de formule kunnen verwerken, reageert er nog iemand. Deze heeft alle antwoorden. Fijn. Bovendien heeft hij het rekenwerk ook al voor ons gedaan. Nog fijner.
We wandelen verder en korte tijd later staan we op het ‘berekende’ punt. De wegwijzer is verdwenen. De paal is weggerot en ligt troosteloos in de berm. We pakken deze op, en planten hem weer bij de boomstronk waar de cache zou moeten liggen. Een korte klauterpartij later vind ik inderdaad de cache. Blij dat ik deze heb gevonden, krabbel ik onze naam in het logboekje. Diep teleurgesteld in het feit dat de legger van de cache geen onderhoud aan de cache pleegt, wandelen we verder. Uit de logjes op het internet blijkt namelijk dat er al meer dan twee jaar problemen met de route zijn.
We wandelen terug naar de auto en besluiten om een ijsje te gaan eten in Wolfach. Als we bij de ijssalon arriveren zien we een rij staan, die de rij bij de bakker deze ochtend doet verbleken, We laten het ijs voor wat het is, en gaan een stukje verderop een Latte Macchiato drinken. Als we die op hebben, gaan we door naar ons favoriete Egyptische restaurant in Kappelrodeck om een hapje te gaan eten. We zitten heerlijk buiten op het terras. Onder een overkapping. Dat is maar goed ook, want als we zitten te eten, dan begint het te regenen. Ik kijk op mijn horloge. Bijna 6 uur.
