Voor iedereen die problemen heeft met het onthouden van het verschil tussen AM & PM heb ik van onze Belgische vrienden jaren geleden een heel gemakkelijk ezelsbruggetje geleerd. AM is ’s morgens, want het is afkomstig van ‘AMai. Da’s vroeg!’
Nu vind ik het niet heel erg vaak vroeg, maar toen deze ochtend de wekker om 5 uur ging, dacht ik meteen ‘Amai! Tis vroeg!’. En dat de wekker zo vroeg gaat, is geheel onze eigen schuld. Want toen we op 1 augustus om 4PM (dat is dus ’s middags, want je kunt er geen ‘Amai, Da’s vroeg!’ van maken), kaartjes voor Rocky Mountain National Park gingen reserveren, hadden we op voorhand goed uitgezocht wat we aan dienden te klikken. Want we wisten dat de kaartjes snel verkochten. Gisteren hadden we een kaartje nodig voor de algemene weg in het park. Voor vandaag én voor morgen wilden we graag kaartjes voor de nóg populairdere Bear Lake Road. Om snel te kunnen zijn hadden we bedacht: ‘datum selecteren’, ’tweede blok aanklikken’, ‘in het winkelmandje doen’, en door naar de volgende dag. Zo ging dag 1, 2 en als laatste dag 3 in het mandje. We hadden geluk, want we hadden voor alle drie de dagen een kaartje weten te bemachtigen. Waar we echter niet opgemerkt hadden, was het feit dat de tijdsblokken voor de Bear Lake Road anders liepen dan de tijdsblokken voor de algemene weg door het park. Toen de bevestiging binnenkwamen zagen we dat ons tijdsblok voor vandaag en morgen om ‘6 AM-ai, da’s vroeg!’ open ging. Ons hotel was op 2 uur rijden van het park. We hadden zelf bedacht dat het park rond 9 uur inrijden prima was. Toch maar een ander, betaalbaar hotel gezocht en gevonden. Op slechts een uurtje rijden van de ingang. Nu hoeven we niet perse om 6 uur naar binnen, want dan is het toch nog donker, maar rond de klok van 7 dienen we ons toch wel aan de ingang van het park te melden.
Dus dat betekent vroeg opstaan. Heel vroeg. We ontbijten op de kamer en maken de lunch. Dan springen we in de auto en gaan koffie halen voor onderweg. Na een uurtje rijden zijn we bij de ingang van het park. Er is een kleine file voor ons van een 20-tal auto’s. We krijgen een voorgedrukte post-it die we op de binnenzijde van de voorruit dienen te plakken als bewijs dat we zijn toegelaten tot Bear Lake Road. We hebben twee wandelingen uitgezocht die aan deze weg liggen. Een die ons leuk lijkt en een die ons heel leuk lijkt. Die hele leuke hebben we op dinsdag gezet, want dan zijn er minder mensen vrij denken we. Maar de voorspellingen voor dinsdag zijn niet bijster goed. Er wordt zelfs sneeuw voorspeld. We besluiten om de wandelingen om te draaien en die hele leuke vandaag te doen. We rijden naar de parkeerplaats. Iets na ‘7 AM-ai, da’s vroeg!’ arriveren we op de gigantische grote parkeerplaats. En we zijn beiden verbaasd. De parkeerplaats is nagenoeg vol. Nagenoeg is nog steeds niet helemaal, maar er zijn dus nog veel meer malloten die zo idioot vroeg uit bed gaan om een stukje te gaan wandelen.
De wandeling die we hebben uitgezocht draagt de naam Four Lakes Loop Trail. Oftewel een rondwandeling langs vier meren. Een van de meren is turquoise van kleur en draagt de naam Lake Haiyaha. De kleur komt door een lawine die in het meer is terechtgekomen. Daardoor zijn er mineralen in terecht gekomen die het water turquoise kleuren. De mineralen, en dus ook de kleur, verdwijnen langzaam weer uit het water. Hoe lang dit gaat duren, weet niemand. Dit is een van de redenen dat deze wandeling hoog op ons lijstje stond. De wandeling staat gemarkeerd als middelzwaar, maar we hebben heel de dag. En voor het geval dat het toch te zwaar zou zijn, hebben we nog een paar wandelingen op de reservelijst staan.
We beginnen aan de wandeling en we vinden het best druk. Het is niet zo dat we in file moeten lopen, maar het is nu ook weer niet zo dat we in alle rust kunnen lopen. Het wandelpad verandert al vrij snel in een pad vol met stenen en rotsblokken. Heel comfortabel loopt het niet, en bovendien gaat het ook nog eens vrij steil omhoog. Het tempo ligt dus niet al te hoog, maar dat kun je ook niet anders verwachten van twee kneusjes. Veel sneller dan een kilometer of 2,5 per uur halen we niet. Dat komt natuurlijk ook omdat we veel foto’s maken. Het ene uitzichtpunt is nog fraaier dan het andere. En als men dan bedenkt dat er zo nu en dan ook nog een waterval op de route ligt, nou dan kan men ook wel raden dat dit het tempo ook omlaag brengt.
Naarmate we dichter bij Lake Haiyaha komen, wordt het pad slechter en slechter. De laatste 150 meter naar het meer bestaat uitsluitend uit het klauteren over en tussen rotsblokken door. Maar dan is het zover. Een eerste blik op Lake Haiyaha. En zoals wel vaker het geval is bij iets waarvan je wat verwacht. Het valt tegen. Het is mooi, maar om nu te zeggen dat het water turquoise is. Nee, niet echt. We maken wat foto’s en vangen de weg terug weer aan. Klauterend over en tussen de rotsblokken door. Richting een enigszins normaal pad dat ons naar het volgende meer brengt. Het is een behoorlijk stuk wandelen, maar uiteindelijk arriveren we bij Dream Lake. Hier zijn we 8 jaar geleden ook al eens geweest, en toen kon het ons erg charmeren. En dat is ook vandaag weer het geval. Al is het in onze beleving wel een stuk drukker dan het destijds was. We lopen verder richting Lake Emerald. Het pad is behoorlijk steil, maar zeer goed begaanbaar. Ook hier genieten we volop van de prachtige ligging van het meer. We keren om terug richting de auto. Onderweg passeren we nog Nymph Lake. Een klein, maar zeker niet minder mooi meer. Als we bijna bij de auto zijn, besluiten we om nog een korte omweg te maken via Bear Lake en zo een vijfde meer aan de wandeling toe te voegen. Al moeten we eigenlijk zeggen, dat dit het zesde meer is op de rondwandeling, want op weg naar Lake Haiyaha passeerden we nog een klein meer dat niet op de kaart stond.
Als we bij de auto zijn, hebben we bijna 17 kilometer gewandeld en hebben we bijna 500 meter omhoog en omlaag gewandeld en geklauterd. Zes uur hebben we over de wandeling gedaan. We besluiten om langzaam terug te gaan richting het hotel. Onderweg stoppen we nog een paar keer voor een zeer korte wandeling, en we gaan op een terras koffie drinken. Moe, maar voldaan arriveren we in het hotel. Vandaag op tijd naar bed, want morgen is het weer ‘5 AM-ai, da’s vroeg!’
