Gisteravond hebben we buienradar maar weer geopend. Om er zo achter te komen waar het vandaag redelijk weer zou zijn. Al snel zien we dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Iets verder naar het zuiden zijn de voorspellingen net iets beter dan dat ze hier zijn. We zoeken een wandeling uit van 9 kilometer.
Deze ochtend is het weer het vaste ritueel. Ik een beetje uitslapen tot een uur of 6. Marieke iets langer. Ondertussen een beetje aanrommelen. Douchen en naar de bakker. Een ritje met de auto van een kleine 5 minuten. Net te ver om even te lopen. En zeker de terugweg naar Oma is toch net iets té in de vroege ochtend. De bakker in het dorp ligt namelijk een goede 150 meter lager dan het huis van Oma.
Na het ontbijt en de afwas rijden we naar het alom onbekende dorpje Berghaupten. We nemen de toeristische route via Lautenbach. Dat betekent bij Oma de inrit afrijden en meteen linksaf. Een weg door het Zwarte Woud. Amper breed genoeg voor 1 auto. Door de vele bochten en de onoverzichtelijkheid is het nagenoeg onmogelijk om harder dan 35 kilometer per uur te rijden. Maar het is een schitterende weg.
Drie kwartier nadat we zijn vertrokken, parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling. Het gaat nagenoeg meteen bergop. Al snel gaat de jas open. Als we na een paar kilometer bij een bankje komen, besluiten we om de jas toch maar uit te doen. Het zonnetje probeert voorzichtig te schijnen. We worden er enthousiast van. We wandelen verder. Bergop. Gelukkig is het niet al te steil.
Het zonnetje houdt het niet vol, en verdwijnt weer achter de wolken. We doen de jas toch maar weer aan. We genieten van de fraaie uitzichten en de wandeling. Na iets meer dan 6 kilometer vinden we de cache. We kijken op de kaart en zien dat de auto hemelsbreed iets meer dan een kilometer verderop staat. De paden zien er niet heel kronkelig uit. We trekken de conclusie dat het onlogisch is dat de route 9 kilometer lang is. We wandelen verder en beginnen al te bedenken waar we daarna zullen gaan wandelen.
Linksaf. Verder omhoog. Dan rechts. Na een kleine 300 meter houdt het pad op. Op de kaart is een pad te zien. In werkelijkheid is er niets wat op een pad lijkt. Ik controleer mijn rugzak, maar ik heb pech. Kettingzaag vergeten. Hoe dom kan een mens zijn? We wandelen terug. Rechtsaf en verder. Weer rechtsaf. En een beetje bergop. Er zou een pad rechtsaf moeten zijn. Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Wie gaat er nu wandelen zonder kettingzaag….
We wandelen verder. Weer een pad dat wel op de kaart staat, maar in de buitenlucht niet aanwezig is. Nu begrijpen we hoe men aan een totale lengte van 9 kilometer komt. Het zou fijn zijn geweest als men wat via punten in de route terug naar de auto had toegevoegd. Als we terug bij de auto zijn, hebben we net geen 10 kilometer gewandeld. We hebben genoten van een mooie wandeling.
De volgende stop wordt bij Gengenbach. We parkeren de auto een eindje van het oude centrum vandaan en wandelen naar het stadje. Eerst een Latte Macchiato drinken, en dan een korte wandeling door dit stadje waar we al vaak zijn geweest.
We rijden verder naar Offenburg en parkeren ook daar de auto buiten het centrum. We wandelen naar het centrum en doen daar de laatste drogisterijboodschappen. Ook belandt er een spel in de tas. Die hadden we nog niet genoeg. 1540 spellen, en toch was er blijkbaar nog een gat in de collectie. Goed dat we op tijd waren. Grutje zou zeggen: “Wanneer ga je het allemaal spelen?” Het antwoord? Als we oud zijn en versleten. Dat duurt dus niet meer zo lang. De versleten kant is al aardig op weg.
