De weersvoorspelling voor gisteren was geweldig. Beter dan dat zal het de komende twee weken niet worden. Voor vandaag was het precies het tegenovergestelde. Veel slechter dan wat er vandaag is voorspeld, zal het de komende twee weken niet worden.
Regen, heel veel regen is het devies voor vandaag. We proberen uit te zoeken, waar het vandaag het beste weer is. We ontdekken dat er in Bühlertal vandaag tot een uur of 12 niet meer dan 1mm regen per uur valt. Zolang het nog onder de millimeter is, is het prima te wandelen. We zoeken een wandeling van iets minder dan 6 kilometer uit en gaan op pad.
We parkeren de auto en ontdekken meteen een hotel waar men volgens een groot bord nog plek heeft voor gasten. Het overbekende ‘Zimmer frei’ prijkt op het bord. We bekijken het hotel, en komen tot de conclusie dat een overnachting niet heel veel zal kosten. Ook lijkt het ons onwaarschijnlijk dat er ontbijt geserveerd wordt, of dat je ’s avonds in de lounge iets kunt drinken. Het hotel is namelijk half ingestort en zoals het er naar uitziet, is het al enkele jaren geleden dat het gasten heeft ontvangen. Als ik ’s avonds op internet zoek, lees ik dat het in 1982 zijn deuren heeft gesloten en dat er sindsdien allerlei plannen voor het gebouw zijn geweest. Geen van die plannen is ooit uitgevoerd.
We wandelen verder naar het eerste punt van de niet al te lange multi-cache. We beantwoorden de vraag en lopen verder. We komen uit bij een houtsculpturen pad. We lopen het pad en bewonderen de fraaie houtsculpturen midden in het bos. We lopen verder. Het begint te regenen. Niet veel. We worden er dan ook niet warm of koud van. Niet alle vragen zijn ons even duidelijk wat er nu precies wordt bedoeld. Even later komen we bij het hoogtepunt van de wandeling uit. Der Große Tanne. Oftewel De Grote Spar. We bekijken de boom en die is inderdaad groot. Het is geen sequoia, maar 46 meter is toch wel heel hoog voor een boom.
We wandelen verder. Het gaat bergafwaarts, en het pad is smal. Door de regen is het pad soms verraderlijk glad. Goed uitkijken dus. We beantwoorden nog enkele vragen. Ook deze zijn niet allemaal even duidelijk. We rekenen de eindlocatie van de cache uit en wandelen verder. Als we op de berekende plek zijn aangekomen, is het zoeken geblazen. We vinden niets. Zal er toch wel iets fout zijn. Dat maakt ook niets uit. De wandeling is er niet minder fraai om, en de herinnering daaraan hangt niet aan het wel of niet vinden van een geocache.
We rijden verder. We besluiten nog een korte cache te gaan lopen. We parkeren de auto bij een grilhut en besluiten eerst te lunchen. In de hut kunnen we immers droog zitten. Langzaamaan begint het harder te regenen. We besluiten om toch maar niet aan de wandeling te beginnen.
In plaats daarvan gaan we naar de Müller. De jaarlijkse drogisterijbenodigdheden dienen immers ook ingeslagen te worden. En er is geen beter moment om zoiets te doen als het regent. Als we de Müller verlaten, zijn er verschillende schappen helemaal leeg. Onze schuld. We rijden door naar Achern en gaan daar een ijsje eten bij de beste ijssalon in het Zwarte Woud. Althans in onze ogen dan. Op het terras zitten is mogelijk, maar dan hebben we waterijs. Binnen zitten dan maar. Het gebruikelijke recept. We genieten van de ijsjes. We lopen terug naar de auto. Eerst lopen we nog bij de lokale Müller binnen om te kopen waar we nog geen voldoende voorraad van hebben. Op de terugweg naar Oma, stoppen we nog even om wat boodschappen te doen. En dan is er ondanks de regen, alweer een dag omgevlogen. Als we de auto parkeren komt Iris ook net thuis. Wat jammer van het weer vandaag. We vertellen haar dat we een heerlijke dag hebben gehad, en dat het weer best meeviel.
Was de ijs voorraad ook meteen op?