We moeten uitkijken dat het niet een traditie met komma’s wordt. Gisteravond raadpleegden we wederom buienradar om te kijken waar we vandaag heen zouden gaan. Al is dat eigenlijk niet helemaal eerlijk, want enkele dagen geleden hadden we het weer al bekeken in verschillende regio’s en was er eigenlijk maar één optie om vandaag heen te gaan. Straatsburg.
Een stad die inmiddels vol zit met komma’s voor ons. We gaan er ieder jaar minstens 1 dag heen. Om te geocachen en om de fraaie gebouwen te bewonderen. Het centrum hebben we al jaren geleden leeg gecachet. Sindsdien fietsen we in de stad rond. Fietsen die we hebben meegenomen vanuit huis. Dit jaar niet. De huidige auto heeft geen trekhaak. Maar al jaren zien we fietsen rijden in Straatsburg met daarop een jasbeschermer met reclame. Velhop. We hebben uitgezocht dat het huren van een fiets slechts 7 euro per dag kost. Daar kunnen we dus niet heel moeilijk over doen.
Iets wat we ook al jaren doen, is een map meenemen. In die map staan alle multi-caches die er in een straal van 3 kilometer rondom de kathedraal zijn verstopt. Let wel, alle beschrijvingen zijn vertaald naar het Nederlands. Want Frans is nu niet echt onze taal. En dat vertalen? Keurig gedaan met Google Translate. Dat levert vaak komische en kromme zinnen op. Maar na 15 jaar vond ik het tijd worden om alles in de map eens een keer na te lopen. Uiteindelijk werd het alle multi-caches opnieuw door Google Translate gooien.
Omdat dat toch behoorlijk veel werk is, bedacht ik dat gemakkelijk was om Sjet een knop te laten maken op iedere geocache pagina waarmee ik met een paar muisklikken de pagina kan vertalen en vervolgens afdrukken. Zo gezegd niet zo gedaan. Een paar avonden later kon ik de eerste omschrijving afdrukken. Een paar uurtjes later was de nieuwe map gereed om mee op vakantie te kunnen.
Als we deze ochtend de auto hebben geparkeerd, stappen we in de tram. Richting een Velhop station dat we op voorhand hebben uitgezocht. Daarvandaan begint onze route. Ik heb al een account aangemaakt. Marieke heeft het gisterenavond geprobeerd, maar dat lukte niet. De bevestigingscode werd wel verzonden maar niet ontvangen. Als we bij het station staan, probeer ik of ik met 1 account 2 fietsen kan huren. Dat lukt niet. Marieke probeert nogmaals om haar account te activeren, maar wederom blijft de code zweven tussen ergens en nergens.
We lopen weer naar de tramhalte en nemen de tram naar het centraal station. Daar zit het hoofdkantoor van Velhop. Wellicht dat ze ons daar kunnen helpen. We verwachten een groot, glimmend kantoor te vinden. Dat is helaas ver te zoeken. Wat we wel vinden is een donkere, enigszins groezelige ruimte onderin de kelder van het station. Een stuk of wat fietsen staan er. Een balie waar behoorlijk wat gereedschap op ligt. Aan de balie zit een vrouw en twee jongens. De vrouw is iemand aan het helpen. Wellicht maar goed ook, want de vrouw is al een eind richting haar pensioen. De kans dat zij Engels spreekt acht ik net zo groot als de kans dat ik Frans spreek. De jongen is dus een betere optie. Hij praat inderdaad wat Engels. Na een tijdje hebben we de code en kan Marieke haar account activeren. We bedanken de jongen en gaan naar buiten.
We besluiten om bij de McDonalds tegenover het station een kop koffie te gaan drinken en de route die we hebben uitgestippeld even opnieuw te plannen. We zitten nu immers aan de andere kant van Straatsburg dan vanwaar we eigenlijk hadden willen beginnen.
Het bestellen van de koffie gaat zoals het tegenwoordig gaat bij de Mek. Anoniem, via een zuil. We zien de optie om de taal aan te passen en kiezen voor Nederlands. We bestellen twee koffie en als we willen betalen, krijgen we op het scherm te lezen dat we het nummer van de schildersezel moeten invoeren. We glimlachen. Zelfs zo’n groot bedrijf maakt gebruik van Google Translate en de gebrekkige, soms komische vertalingen.
We beginnen te fietsen en genieten van de stad. We vinden enkele caches. Met behulp van de vertaalde omschrijvingen. Of aan de hand van foto’s die we online bij de logjes vinden. Het mag de pret niet drukken. We hebben het naar onze zin, en daar draait het om. We gaan een cappuccino drinken op Place Kleber. Daarna nog even naar Philibert. Dé goedkoopste spellenwinkel die we kennen in Frankrijk. Het is ook de enige die we kennen in Frankrijk.
Als we naar buitengaan zoals we zijn binnengegaann, is het tijd om terug naar het station te fietsen. We dienen namelijk de fietsen in te leveren op hetzelfde station als waar we ze hebben opgehaald. Als we dat niet doen, kunnen we een boete verwachten. Een kwestie van de kleine lettertjes lezen. We nemen de tram terug naar de P&R en gaan weer naar Oma. Of beter gezegd. Naar huis. Straatsburg krijgt er weer een komma bij.
