Buienradar stuurt ons vandaag naar de andere kant van de berg waarop we zitten. Daar zou het redelijk zijn tot een uur of twee vanmiddag. We kijken op het kaartje met 16 multi-caches en kiezen de cache ‘Rundweg Schwarzenbachtalsperre’ uit. Een wandeling van een kilometer of 7 met slechts 100 hoogtemeters. Ideaal voor een voormiddag. Maar wat belangrijker is, het is een wandeling rondom een stuwmeer. Dat betekent een totaal ander landschap dan hetgeen we afgelopen week hebben gezien.
Niet dat we daarover klagen. Integendeel. We komen voor de 17e keer in deze regio, en nog steeds genieten we van de donkere bossen en de schitterende vergezichten die we geregeld voorgeschoteld krijgen. Maar zo nu en dan iets anders is toch ook niet verkeerd volgens ons.
Het toeval wil dat de andere geocache die gisteren in deze omgeving is gepubliceerd tot op heden nog niet gevonden is. Hij valt mooi in de route naar het stuwmeer. We besluiten om de spanning nog een keer aan te gaan en nemen de cache in de route op. Na een kleine 20 minuten rijden over smalle, slingerende bergwegen door de regen, arriveren we bij de parkeerplaats. Het is dezelfde parkeerplaats als die waar we vier dagen geleden stonden. Nog steeds is er een ‘Zimmer frei’. Op het moment dat we willen uitstappen, begint het te sneeuwen. Natte sneeuw weliswaar, maar toch… Het is 15 mei. De ijsheiligen zijn alweer het land uit. Hoezo dan sneeuw?
We beginnen aan de niet al te lange wandeling. Op en neer is het net geen vier kilometer. Het is koud en we worden sneller nat dan we hadden verwacht. Na nog geen kilometer te hebben gewandeld, weet ik het al. Dit wordt geen wandeldag vandaag. Mijn voeten doen nu al zeer. Normaal is dat pas na een kilometer of vijf, zes. We wandelen rustig verder. De natte sneeuw houdt weer op en na een half uurtje bereiken we de skihut waar de cache verstopt is.
De spanningen beginnen weer toe te nemen. We kijken wat rond, maar zien de cache niet 1-2-3. Op het terras van de skihut staan mensen. Ze stellen wat vragen, en we beginnen een praatje met ze. Het blijken de eigenaars van de hut te zijn. We hebben het erover dat het toch wel heel laat in het jaar is dat het sneeuwt. Hij vindt het wel meevallen, en zegt dat hij ooit heeft meegemaakt dat er in mei wel 20cm sneeuw lag. Gelukkig kunnen wij ons dat niet voorstellen. Op dat moment komt er iemand anders aangewandeld.
‘Geocachers?’, vraagt hij. We antwoorden bevestigend. De eigenaars van de hut antwoorden ontkennend. ‘De cache al gevonden?’, vraagt de geocacher. Ook wij antwoorden nu ontkennend. Nog voordat we de N van Nein hebben uitgesproken, duikt de geocacher naar beneden, voelt wat en komt terug omhoog met de cache in zijn hand. Hij opent de cache en haalt een maagdelijk wit logboekje tevoorschijn dat hij vervolgens aan ons overhandigd. Op de tweede plek in het logboek, krabbel ik onze naam. De 1e plek is voor hem. Hij heeft de cache immers als eerste gevonden en niet wij. We kletsen een beetje en hij vraagt of we uit Holland komen. Meteen verbeterd hij zichzelf, en vraagt of wij uit Nederland komen. ‘Ja’, zeggen we, en erachteraan melden we dat het een groot verschil is tussen Nederland en Holland, terwijl we hem het logboek overhandigen.
Bij het zien van onze naam, ZaNaBoZa, zegt hij dat hij die naam vaker heeft gezien. En dat hij vaker onze logjes heeft gelezen. Dan is mijn steenkolenduits toch nog niet zo slecht. De cache wordt teruggeplaatst. De andere cacher verontschuldigt zich. Hij heeft haast en moet zijn kinderen op gaan halen bij de kleuterschool. Zijn woorden zijn nog niet koud, of hij rent hard weg.
Als we terug zijn bij de auto gaan we richting het stuwmeer. We beginnen aan de wandeling. Maar heel erg van harte gaat het allemaal niet bij mij. Mijn voeten doen behoorlijk veel pijn vandaag. Dat kun je zo ooit eens hebben. We lopen richting het eerste punt van de wandeling. Dat is aan de overkant van de stuwdam. Wat we dan zien is alles behalve iets dat we verwacht hadden.
Meteen besef ik me dat er geen woord bestaat dat het tegenovergestelde betekent van verwachtingen. Het stuwmeer is namelijk leeg. Geen druppel water. En als er iets is wat je verwacht bij een stuwmeer, dan is het wel water. De bodem is bezaaid met zwarte puntjes. Wat het is, kunnen we van bovenaf niet zien. Als we even later een stukje naar beneden kunnen wandelen, blijken het vergane boomwortels te zijn. Een bijzonder en onverwacht landschap. Maar op de een of andere manier ook heel fraai. Met uitstek dus een overtroffen onverwachting.
De wandeling is redelijk vlak en we vorderen gestaag. Dat is maar goed ook, want bij iedere stap lijkt het wel dat ik geen steunzolen maar spijkerzolen in mijn schoenen heb zitten. Maar goed, aan alles komt een eind. Zo ook aan deze wandeling. Bij het laatste gegeven punt van de wandeling rekenen we de eindcoördinaten uit. 12 is het controlegetal. En dat hebben we niet. Er zit dus ergens een fout in. We lopen alles stap voor stap na. Tot het punt waar we nu staan. Het antwoord moet uit drie cijfers bestaan en niet uit twee cijfers zoals wij hebben. Marieke heeft niet goed genoeg leestekengepeuterd. We herstellen de fout, en even later vinden we de cache.
We wandelen terug naar de auto en rijden naar Baiersbronn om wat te gaan drinken. We hebben een tentje uitgezocht dat goed gewaardeerd wordt. Als we binnenstappen is het druk. We bekijken de kaart en vinden hem vrij beperkt. Ze hebben 83 verschillende soorten thee, koffie, cappuccino en iets onuitspreekbaars wat volgens ons een soort van Latte macchiato voor moet stellen. We bestellen dat. Als het gebracht wordt, zien we al meteen dat er meer melk dan koffie in het brouwsel zit. Het smaakt niet verkeerd, maar om nu te zeggen dat het voor herhaling vatbaar is… Laten we het er maar op houden dat ook dit een overtroffen onverwachting is.
We besluiten om terug naar huis te rijden. Zo hebben mijn voeten wat meer rust. Eenmaal thuis, doen we een spelletje. Everdell Duo. Het ‘gewone’ Everdell kennen we al. Deze nog niet. We bekijken een uitleg en gaan het spelen. Als we nog iets minder dan een uur klaar zijn, komen we tot de conclusie dat dit toch wel een zeer leuk spel is voor twee spelers.
