Heel veel staat er niet op ons verlanglijstje om te doen deze vakantie. Eigenlijk helemaal niets. Behalve lekker wandelen. We hebben 16 multi-caches afgedrukt die het afgelopen jaar in de buurt bij Oma zijn verstopt. Meer hebben we niet nodig.
Het enige dat jammer is, is het feit dat het weer niet echt meewerkt. Dat we iedere avond buienradar dienen te raadplegen waar het weer het beste is. Zo ook gisteravond weer. We bekijken de voorspellingen en kijken op de kaart welke multi-cache er in de buurt is. Het zijn er twee. We kiezen er een uit.
In de ochtend zal het nog niet geweldig zijn volgens de voorspellingen. We rommelen wat aan, en ik ga pas om 9 uur naar de bakker om broodjes te halen. Als ik binnenstap, denk ik dat alles al is uitverkocht. Midden op de dag broodjes halen. Dat is vragen om. Maar niets is minder waar. Er zijn meer medemensen die zo laat broodjes gaan halen. Ik sluit als nummer 12 aan in de rij. Een nummertje trekken is hier niet nodig. Iedereen wacht gewoon geduldig op zijn beurt.
Rond de klok van 10 uur vertrekken we. Eerst nog een andere cache. Die deze ochtend gepubliceerd is en nog door niemand is gevonden. We hebben dus een kans op een First to Find. Altijd spannend. We parkeren de auto en lopen naar het nulpunt toe. De cache wordt snel gevonden. Het logboekje wordt geopend en….
Nog maagdelijk wit. We krabbelen onze naam op het papier, samen met de datum en het tijdstip. We stappen in de auto en rijden een paar kilometer verder om de auto te parkeren en aan de multi van vandaag te beginnen. Deze draagt de zeer Duits klinkende naam Needle Gin Pfad. Het is een wandelmulti pur sang. Dat betekent eenvoudige vragen en vooral lekker wandelen en genieten van de omgeving.
En dat is precies wat we doen. Al hebben we bij 1 punt wel grote twijfels. We zijn geen leestekenpeuteraars avant la lettre, maar een beetje kennis van taal hebben we toch wel. We schrijven het antwoord maar netjes volgens de taalregels op en rekenen de woordwaarde van ons antwoord uit.
Verder verloopt de wandeling zonder problemen. Zo af en toe valt er een regenbuitje, maar eigenlijk mogen die geen naam hebben. Als we bij het laatste punt zijn, rekenen we de eindlocatie uit. Uiteindelijk vinden we de cache een kleine 45 meter verderop dan we hebben uitgerekend.
We rijden naar Achern en gaan alweer een ijsje eten bij het beste ijscafé van het Zwarte Woud. Omdat het nu toch wel echt met grote regelmaat begint te regenen, gaan we maar weer gewoon binnen zitten. We genieten van het ijs en rijden nadien naar huis.
Eenmaal daar, sturen we een berichtje naar de legger van de cache. We vragen hem om onze antwoorden te controleren. We krijgen antwoord, en de vraag waarbij we twijfels hadden, bleek niet juist te zijn beantwoord. We weten nu in elk geval dat de legger van de cache geen taalpurist is. We corrigeren het antwoord in onze notities en laten het voor wat het is. Of nee, toch niet. Eerst sturen we een berichtje met daarin de uitleg waarom zijn antwoord (of vraagstelling) fout is. En dan nu maar weer buienradar raadplegen waar we morgen gaan wandelen.
