Curryworst mit Pommes und Salat eten bij Stövchen. Al sinds we naar het Zwarte Woud op vakantie gaan, is dat een komma in het verhaal. Al moeten we er wel bij zeggen dat het staartje van de komma ieder jaar korter wordt. De eerste keer dat we er aten kon je met twee personen voor net iets meer dan €15,- jezelf helemaal klem eten.
We begonnen dan met Flammkuchen als voorgerecht. Gevolgd door een Currywürst mit Salat. Als extra bestelden we dan een Grosses Pommes voor ons tweeën. En twee halve liters om alles weg te spoelen. En de Currywürst…. Nergens zo lekker als bij Stövchen.
Dat het elk jaar duurder wordt, dat begrijpen we. Jammer wel natuurlijk, maar logisch. Het is immers al 17 jaar geleden dat we deze Biergarten ontdekt hebben. Maar sinds vorig jaar hebben ze de overheerlijke Flammkuchen van de kaart gehaald. Onvergeeflijk in onze ogen. En waarom ze dat hebben gedaan, begrijpen we ook niet. De Flammkuchen vond namelijk een gretige aftrek.
Maar goed. Afgelopen week al gezien dat het vandaag in omgeving van Karlsruhe redelijk weer zou zijn. Afgelopen week is er een nieuwe Virtual iets buiten Karlsruhe gepubliceerd. Een wandeling van ruim 10km met iets meer dan 200 hoogtemeters. Ideaal dus voor ons.
We doen rustig aan deze ochtend en rijden dan richting Wolfsartweier. Na nog geen uur rijden, rijden we het dorpje binnen. We zoeken even naar een parkeerplaats. Als we die gevonden hebben beginnen we aan de wandeling. Voordat we bij het eerste punt zijn, gaan we eerst koffie drinken en maken we een sanitaire stop.
Op elk van de 16 punten die we tijdens deze wandeling aandoen, dienen we twee vragen te beantwoorden. Eén over de geschiedenis van het dorp en één over iets in de omgeving van het punt. De gevonden getallen dienen we bij elkaar op te tellen. Zo gezegd, zo gedaan.
Gelukkig is er een checker aanwezig en kunnen we zo onze antwoorden controleren. We vullen het antwoord in van het eerste punt. Rood. We kijken de antwoorden na, maar die zijn goed in onze ogen. Ach misschien moeten we eerst alle 16 antwoorden invullen voordat we groen krijgen denken we.
We wandelen zo heerlijk van punt naar punt en noteren de antwoorden. We tellen op dat het een hartelust is. Zo gaat het door tot punt 6. We dienen op het informatiebord een jaartal te vinden. Maar we zien het eenvoudigweg niet. Hoe vaak we de tekst ook lezen. Geen jaartal. We sturen een bericht naar de cachelegger. Wonder boven wonder antwoord die binnen een paar minuten. Hij geeft een tip waar we dienen te zoeken en vinden dan meteen het jaartal.
Inmiddels hebben we ook ontdekt dat we de getallen niet dienen op te tellen maar met elkaar te vermenigvuldigen. Onze antwoorden zijn nu groen. Op eentje na. Die blijft rood. We wagen er nog een berichtje aan, en krijgen weer snel antwoord. Het blijkt dat we alweer niet goed genoeg hebben leestekengepeuterd. Alle getallen die uit 4 cijfers bestaan dienen namelijk gestapeltelt te worden. Nu zijn alle antwoorden die we hebben groen.
Genietend wandelen we verder. Het is een afwisselende en leuke wandeling. Het weer werkt goed mee. Zo af en toe schijnt zelfs de zon. Na iets meer dan drie uur hebben we alle antwoorden gevonden en zijn ze allemaal goedgekeurd.
Het is tijd om naar Karlsruhe te gaan. Het is nog maar een kwartiertje rijden. Voor hier hebben we niets uitgestippeld. We zijn hier al zo vaak geweest, dat er niets nieuws meer te ontdekken valt. We wandelen naar de spellenwinkel waar we ieder jaar een bezoekje aan brengen. Meestal gaan we met lege handen weer naar buiten. Zo nu ook weer. Deze winkel is simpelweg te duur. We wandelen door de hoofdstraat van Karlsruhe en het valt ons op dat het in de loop van de jaren steeds meer op de Kruisstraat in Eindhoven gaat lijken. Dat is geen goed teken denken we.
Op straat is een breakdanceshow. We gaan even staan kijken en denken terug aan de breakdancers die we in San Francisco hebben gezien. De groep die hier op straat bezig is, mag qua breakdancen nog niet in de schaduw staan van de groep in San Francisco. Maar de show die ze eromheen geven is zeer vermakelijk en maakt het allemaal meer dan de moeite waard. We bezoeken nog een paar winkels. Behalve wat doosjes vitaminen vinden we niets van onze gading.
Omdat het nog te vroeg is om te gaan eten, besluiten we eerst koffie te gaan drinken. We wandelen naar een tentje waar we al vaker zijn geweest. We genieten buiten op het terras van de heerlijke koffie. Eigenlijk is het net iets te fris, maar met de jas dicht is het prima te doen. En eigenlijk ook wel lekker om buiten te zitten.
Na de koffie is het nog een kwartiertje wandelen naar Stövchen. Stiekem hopen we dat de Flammkuchen weer op het menu staat. Stiekem weten we wel beter. Als we even later het menu zitten te bekijken, blijkt dat het inderdaad ijdele hoop is. De prijzen zijn weer behoorlijk gestegen ten opzichte van vorig jaar. We bestellen hetzelfde als altijd. Als het geserveerd wordt, blijkt dat de porties wederom kleiner zijn geworden. Minder voor meer. Iets wat tegenwoordig helaas wel de standaard lijkt te zijn geworden. De smaak is echter nog hetzelfde. En dat is toch hetgeen wat telt. Na het eten is het nog iets meer dan drie kwartier rijden naar huis.
Het wandelen is me vandaag goed afgegaan. Van mijn voeten heb ik niet meer dan de gebruikelijke last gehad. Blijkbaar heeft de rust van gistermiddag me goed gedaan. Misschien zal ik wel moeten leren leven met het feit dat mijn lijf zo nu en dan een middag rust nodig heeft in plaats van dag in dag uit te wandelen van ’s morgens vroeg tot laat in de middag.
