Deze ochtend rijden we naar Ortenberg. Een kleine drie kwartier rijden. We hebben daar een wandeling uitgezocht door de wijnvelden. Die hebben we afgelopen week nog niet gedaan. Voor de nodige variatie leek ons dat wel leuk. De wandeling is ongeveer vier kilometer. Niet al te lang dus.
Als we aan de wandeling beginnen, schijnt het zonnetje heerlijk. Eigenlijk de eerste keer sinds we in het Zwarte Woud zijn dit jaar. De zon maakt alles een stuk aangenamer en mooier. Maar dat mag geen geheim zijn. We wandelen tussen de wijnranken door. Druiven zitten er wel aan, maar veel groter dan 2 millimeter zijn ze nog niet. Die moeten dus nog flink groeien. We genieten van de vergezichten tussen de wijnvelden.
Het meest bijzonder is nog wel dat er hier geen cache ligt. We navigeren niet met de GPS, maar volgen heel ouderwets de bordjes. En ik moet het toegeven. Dat is niet ons ding. Ik vertrouw het gewoon niet. Wat als de een of andere onverlaat een bordje heeft weggehaald? Waar lopen we dan heen? Gelukkig voor ons heeft er niemand iets vernield, en staan we na een goed uur weer bij de auto.
We dienen een flink stuk te rijden. Want een dag zonder geocache te lopen is natuurlijk wel heel erg raar. Zeker als het mooi weer is. We hebben een wandeling uitgezocht met de naam Buhlbachsee 2. Als ik die uitstippel op de kaart deze ochtend, zie ik dat het een rechte lijn is. Niet echt leuk dus. Ik kijk op de geocachingkaart en zie dat er nog een andere geocache is. Nee, niet heel voorspelbaar met de naam Buhlbachsee 1. Dat zou toch te simpel zijn. De 1 is er vanaf gelaten.
Het is een wandeling van bijna 10 kilometer. Veel foto’s staan er niet bij de caches, dus we weten ook niet wat we kunnen verwachten. Het is in elk geval lekker rustig. Links horen we een riviertje kletteren. Rechts precies hetzelfde. De weg loopt langzaam, maar gestaag omhoog. Vals plat. Niets zo erg als dat. Geef mij dan maar een helling van een procentje of zeven. Dan weet je tenminste waarom je moe wordt.
De wandeling heeft slechts vier tussenpunten. De afstand tussen twee punten is dus behoorlijk. We beantwoorden de vragen één voor één. Na punt drie gaat plotseling het pad serieus omhoog. Klein nadeel is dat het geen gewoon pad is. Het pad is bezaaid met heel grof grind. En dat vinden mijn voeten niet echt grappig. De stenen zijn net te klein om er helemaal met een voet op te kunnen staan. Gevolg is, dat je schoenzool zich om de steen vouwt. Elke stap verder omhoog voel ik aan mijn voeten. En het ging allemaal zo lekker.
Als we bij het laatste punt zijn, rekenen we de eindlocatie van de eerste multi-cache uit. Deze wordt snel gevonden. We lopen naar de Buhlbachsee en genieten van hetgeen we zien. Jammer dat je er niet omheen mag lopen. We genieten even van het fraaie uitzicht en beginnen dan aan de tweede multi-cache. En dus ook aan de terugweg. Wederom maar een paar vragen.
Wie denkt dat we nu bergaf lopen.. Die heeft het bij het rechte eind. De eerste 800 meter dan. Daarna gaan we gewoon weer verder bergop. Langzaam maar gestaag. Plat en vals. We beantwoorden de vragen en al snel rekenen we ook van deze cache de eindlocatie uit. Deze laat zich wat lastiger vinden. De hint geeft aan dat de cache bij een boom, onder een steen ligt. En dat een behoorlijk eindje van het pad vandaan. We struinen erheen. Marieke vindt het iets of wat lastig worden, en besluit om een sanitaire stop te maken. Ik struin op het gemak verder. Het is immers nog maar een meter of 10. En dan verdwijnt de grond plotseling onder mijn voeten. Waar ik denk dat ik op het mos stap, is dat ook zo, maar onder het mos is niets. Enkel een grote leegte.
Het voordeel van vallen is, dat de wereld meteen stilstaat. Alles gaat langzamer en je hebt het idee dat je blijft vallen. In werkelijkheid is het amper een meter, maar genoeg om toch een redelijke smakker te maken. Ik kom er zonder kleerscheuren vanaf. Enkel mijn trots is weer een beetje gekrenkt. Ik sta op en struin verder. De cache wordt nu vlot gevonden en ik ga terug naar Marieke, die net klaar is met de sanitaire stop. Heel lang heeft mijn avontuur dus niet geduurd.
Als we terug zijn bij de auto, zien we dat deze wandeling een hoogteverschil had van 219 meter. Op een afstand van net geen 10 kilometer is dat best redelijk. We stappen in en rijden terug naar huis. Zetten een kopje koffie en gaan daar op het terras van genieten. Zoals het hoort. Morgen maar weer iets rustiger aan doen….
