Het is al anderhalve week geleden dat we een lange wandeling hebben gedaan. Hoog tijd om er weer eentje te gaan doen. Dat zou zeker na een ‘rustdag’ als gisteren geen probleem hoeven te zijn. De weersvoorspellingen voor vandaag zijn gunstig. Heel de dag droog. Dat hebben we nog niet gehad sinds we hier zijn.
We rijden binnendoor naar het dorpje Prinzbach. Onderweg stoppen we in Zell am Harmersbach om een kopje koffie te drinken. Rond kwart over tien parkeren we de auto op de parkeerplaats en beginnen we aan de Silberbergrunde. Meteen gaat het stevig omhoog.
Al snel gaan de jassen uit en in de rugzak. Dit is weer een echte wandelcache, wat inhoudt dat de afstanden tussen de verschillende punten behoorlijk groot zijn. Onderweg kunnen we nog drie andere caches vinden. De eerste wordt zonder problemen gevonden. We krabbelen onze naam in het logboekje en gaan verder. Punt na punt wordt bezocht en de vragen worden zonder problemen beantwoord. Bij de tweede cache die we kunnen vinden zorgt de laatste stap voor de cache dat ik wegzak in de modder. Alles zit onder. Maar de cache heb ik wel gevonden. Dat is toch het ‘belangrijkste’.
Als we iets over de helft van de wandeling zijn, zien we een bankje staan. Drie minuten over half een geeft de klok aan. Lunchtijd dus. En dan ook nog eens met een schitterend uitzicht over een dal. Wat wil een mens nog meer?
Na de lunch wandelen we verder. We komen bij de derde cache uit, maar hoe we ook zoeken. Vinden doen we hem niet. Jammer, maar ook niet meer dan dat. We wandelen vrolijk verder. En al snel zijn we bij het laatste punt. We beantwoorden de vraag en dan komt het ‘probleem’.
De antwoorden dienen namelijk in een checker op internet ingevuld te worden. Als alle antwoorden goed zijn, dan krijg je de locatie van de cache te zien. Op zich een hele leuke manier om de locatie te tonen. Enig probleem is dat hier op de berg het bereik uitermate beroerd is. Zeg maar gerust niets. We lopen langzaam verder en hebben dan een streepje bereik. We vullen de antwoorden in. Drukken op versturen. En dan is het wachten. Wachten totdat de internetelfjes onze antwoorden helemaal naar het datacenter hebben gevlogen om de antwoorden te laten controleren. En dan weer helemaal terug te vliegen naar ons om zo te laten zien of het goed of fout is.
Geduld is een schone zaak. Al hebben we hier wel elfjesgeduld nodig. Maar dan komt het verlossende antwoord en de locatie van de cache. Dat is nog een behoorlijk eindje wandelen. Uiteindelijk komen we bij de locatie uit. Zo vlot als de rest van de wandeling ging, zo lastig is het om uiteindelijk de cache te vinden. Als het dan toch lukt voelen we ons voldaan.
We kunnen de terugtocht naar de parkeerplaats aanvaarden. Dat is ook nog een paar kilometer. Het pad gaat voornamelijk bergaf. Steil bergaf. Uiteindelijk arriveren we bij de auto. We hebben ruim 17 kilometer gewandeld en iets meer dan 400 meter omhoog (en ook weer omlaag) gelopen.
We rijden terug naar Zell am Harmersbach. Niet om koffie te drinken, maar om een ijsje te eten. We vinden zelf wel dat we dat verdiend hebben. Terwijl we op het terras zitten te genieten, besluiten we om naar Kappelrodeck te rijden. Daar is een nieuwe cache uitgekomen. Het is er een uit een soort van serie. Deze caches in deze serie beginnen allemaal met de naam Findy L Bones. Vorig jaar is de eerste uitgekomen, en sindsdien komen er regelmatig caches uit in deze serie.
Enkel al door de naam zijn we erdoor gefascineerd. Maar het feit dat de meeste caches in deze serie toch een behoorlijk zwaar terrein waardering hebben, zorgt ervoor dat we er nog geen hebben gedaan. Als we de auto geparkeerd hebben, maken we de eerste opdracht. Geen enkel probleem. We kunnen aan de wandeling beginnen. En die gaat meteen omhoog. Steil omhoog. Al snel staan we even op adem te komen. Na ruim anderhalve kilometer zo recht omhoog te hebben gewandeld, komen we bij het punt uit dat we hebben uitgerekend.
Hier dienen we iets te zoeken aan de hand van een soort van raadsel. Dat is een lastig ding. Ons Duits is niet heel erg slecht, maar om nu te zeggen dat het vloeiend is…. Niet echt. Toch komt het allemaal goed, en vinden we de puzzel na een kwartiertje zoeken.
Deze puzzel is niet heel erg moeilijk en voordat we er erg in hebben, staat er een coördinaat op papier. We voeren dat in in de GPS en wandelen verder. Heel ver is het niet. Wel is het zwaar terrein. Vooral de laatste 45 meter is het klimmen en klauteren. Als we nog een meter of 7 van het eindpunt af zijn, maak ik een misstap.
En dat doet pijn. Niet een beetje, maar serieus pijn. Alsof er een tak of iets door mijn schoen in mijn linker hiel is gegaan. Maar ja. Toch maar verder. Want een meter of 7 verder ligt een cache. Deze wordt uiteindelijk gevonden. Als tweede krabbel ik onze naam in het logboek en beginnen we aan de wandeling terug.
We kiezen wel voor een andere route terug. Deze is een heel stuk langer, maar een stuk minder steil. Eigenlijk gaat de terugweg verrassend goed. Niet al te veel pijn. Dus het zal allemaal wel meevallen. Als we terug zijn bij de auto, doen we nog even boodschappen voor het avondeten en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.
