We hebben de afgelopen tijd weer behoorlijk wat gezien. Maar een wandeling langs de kersenbomen hebben we nog niet gedaan. En dat kan natuurlijk niet. Want Marieke moet natuurlijk wel een paar Schwarzwalder Kirschen hebben geproefd.
Al is ‘moet’ dan wel weer een groot woord. Want wat niet is, dat is niet. Twee weken geleden zag het er in onze ogen ook naar uit dat het dit jaar niets zou worden. Het zou niet voor het eerst zijn, maar toch wel behoorlijk uniek. Maar het zonnetje van de laatste paar dagen heeft blijkbaar veel goeds gedaan. Eergisteren zagen we al de eerste rode exemplaren aan de bomen hangen.
Dus misschien heeft ze geluk. Gisterenmiddag hebben we een wandeling uitgestippeld. Het eerste rondje met gewone caches tijdens deze vakantie.
Maar eerst ga ik deze ochtend naar de bakker. En…. Halleluja! Hallepee! Geprezen is de dag! De krant bellen lijkt me overbodig, maar nadat er “Sieben Spitzwecken” in de papieren zak zijn verdwenen, wordt in een enkele vloeiende beweging de pinautomaat geactiveerd. Morgen maar even afscheid nemen en zeggen dat ik er volgend jaar met Hemelvaart gewoon weer ben.
Nadat we de auto hebben geparkeerd beginnen we aan de wandeling. Na korte tijd passeren we de eerste kersenbomen. En wat blijkt? Vandaag is onze dag! Ik zie Marieke denken: “Jackpot, snoep aan de bomen!”
Er wordt een kers geplukt. Vervolgens gaat die voorzichtig in haar mond. De spanning is haast te snijden. Zelfs de boom zegt helemaal niets, alsof Marieke zometeen de boom al dan niet gaat belonen met een Bib Kirschmand. Beter bekend als de Bib Gourmand voor kersenbomen.
Het blijft ijzingwekkend stil, maar dan komt het oordeel. 1 pit. De vogels kwetteren het uit. Dat belooft wat voor hen de komende tijd als het zonnetje blijft schijnen.
We wandelen verder. Al snel zijn we erachter dat we geluk hebben aan het begin van de wandeling. De meeste kersen zijn nog niet zo donkerrood dat ze haast zwart lijken. Dat is er maar een enkeling. De meeste zijn groen-gele bolletjes. Sommige bomen hebben een rode gloed over zich. Marieke velt nog een paar oordelen, maar kan er nog niet heel enthousiast over worden.
Op de kaart zie ik dat er in Önsbach heel veel Adventure Labs liggen. Die vinden wij over het algemeen wel leuk. We besluiten om een ommetje te maken door dit dorpje. Een paar kilometer meer is niet erg. We zien veel informatiebordjes, en bij ieder bordje beantwoorden we een vraag. We genieten volop. Het weer werkt natuurlijk ook heel erg mee. Al is het om half elf ’s ochtends voor ons eigenlijk al te warm. We mogen klagen over het weer. We zijn en blijven immers Nederlanders. Na iets meer dan een uur wandelen we het dorp weer uit.
Stiekem hadden we de hoop dat we ergens iets zouden kunnen drinken. Maar helaas. In het dorp zit werkelijk helemaal niets. De bakker trok op 1 maart 2024 de deur voor de allerlaatste keer achter zich dicht. En het restaurant dat tegenover de oude bakker zit? Waarschijnlijk zat het er, en is het al jaren eerder gesloten dan de bakker. Althans zo ziet het pand eruit.
We wandelen weer tussen de kersen- en andere fruitbomen door en genieten van het uitzicht. We zien een uitspanning waar we koffie kunnen drinken. Alles is zelfbediening. Voor drie Euro moet ik zelf op een knopje drukken en ervoor zorgen dat de Latte Macchiato in een beker verdwijnt. Een glas ervoor is er niet. We gaan op het terras zitten en genieten in het zonnetje van onze Latte’s. Alhoewel genieten is een groot woord. Eigenlijk is het gewoon niet te zuipen. Er zitten zoveel conserveringsmiddelen in de melk, dat het haast lijkt of er een suikerbietenbal plaats vindt onder in het kopje.
Ach, we hebben iets te drinken gehad. We wandelen verder en na iets meer dan 13 kilometer staan we weer bij de auto. We besluiten om onze planning aan te passen en eerst een ijsje te gaan eten bij ons favoriete ijssalon van het Zwarte Woud.
Na de ijsjesplicht is het tijd om de laatste cache voor vandaag te doen. Een multi-cache. Die doen we het liefste. Deze multi is niet al te lang. Slechts twee kilometer. Dus te kort om er een serieuze wandeling van te maken. En te lang om er ‘even’ tussendoor te doen. En om deze nu ’s avonds na het eten te doen, is ook niet echt ons ding. Dan willen we lekker uitgebreid in bad liggen. Een boek lezen. Van deze onzinnige tiksels tikken. En meer van dat soort ongein.
Maar nu paste het perfect. Anders zouden we te vroeg thuis zijn om iets van die ongein uit te halen, maar te laat om ergens anders aan te beginnen, Deze multi gaat over Emil. Wie Emil is? Geen flauw idee. We zullen het wellicht wel te weten komen. Op het eerste punt staan we bij het herdenkingsmonument van Emil. Vrij vertaald staat er te lezen:
“Ter herinnering aan soldaat Emil Allgeier, die hier tijdens het laden van hout om het leven kwam. Geboren 3 april 1883”
We dienen twee antwoorden te geven. Eén is het jaar op het monument. Het andere is de hoogte waarop het monument zich bevindt. Dat laatste zien we niet. Ook het jaartal is lastig te lezen. Dat wordt dus een klimpartijtje naar het monument. Als ik daar ben zie ik duidelijk dat het jaar 1883 moet zijn. Onder de begroeiing zie ik een wit stuk plastic liggen. Ik pak het op en draai het om. Emilstein 225 m.ü. M. staat er op. Mooi, dan is de tweede vraag ook beantwoord. We rekenen de eindlocatie uit en gaan op pad.
Onderweg blijven we denken aan Emil. Soldaat.. Maar uit de tekst blijkt dat hij niet tijdens zijn diensttijd is overleden. Want dan zou er wel staan ‘gevallen’. ’s Avonds, na de ongein, ga ik op onderzoek uit. Er is werkelijk helemaal niets over Emil Allgeier te vinden. Het is gewoon een sukkelaar die tijdens zijn werk door een noodlottig ongeval om het leven is gekomen. Triest. Arme Emil. Meteen begrijpen we waarom de cache zo heet.
