Hij is er nog steeds als ik deze ochtend opsta. De strompelpas. Eerlijk gezegd word ik daar niet erg vrolijk van. Aan de andere kant. Ik heb er ook serieus rekening mee gehouden dat hij er nog wel even zal zijn. Voor de planning van vandaag hebben we er al rekening mee gehouden. Twee geocaches staan er op het programma.
Het zijn ook nog eens twee lastige geocaches. De eerste cache hebben we vorig jaar al geprobeerd tot een goed einde te brengen. Dat mislukte toen faliekant. Maar het was verder wel een hele mooie cache. We besloten om vandaag nog eens een poging te wagen.
De puzzels gaan over het associëren van omschrijvingen met kleuren. Uiteraard zijn die puzzels in het Duits. En om het allemaal nog wat moeilijker te maken, is er in het gebied heel slecht telefonisch bereik. Dus het internet is ook t-r-a-a-a-a-a-a-g.
De puzzels zijn relatief eenvoudig. Je hebt een doosje met vier vakjes. In elk vakje liggen vijf kraaltjes van een bepaalde kleur. Groen, Geel, Blauw & Rood. In die volgorde. Dan krijg je de opdrachten.
- New York: Een taxi rijdt naar Central Park
- London: Een dubbeldekker rijdt de Theems in
- Berlijn: Twee tuinmannen laten zich omscholen tot loodgieter
- Sesamstraat: Pino bezoekt het koekiemonster
- Amsterdam: Een plakje kaas wordt in de salade gedaan
De bedoeling is dat je dan kleuren gaat associëren met de opdrachten. Dus een Taxi in New York is geel. En die rijdt naar Central Park (dat is groen). Als je alle opdrachten hebt gedaan, dan ga je de kraaltjes in de vakjes tellen. Hier komen we dan op 5-2-9-4. Althans, als het goed is. Want dat is iets dat je niet weet. Zo krijg je voor alle dagen van de week puzzels voorgeschoteld.
Al met al een hele kluif. Het kost ons dan ook enkele uren om de wandeling tot een goed einde te brengen. Maar we hebben volop genoten. Als we klaar zijn met de eerste cache, dan beginnen we aan de volgende.
Deze is van dezelfde legger. De parkeerplaats is hetzelfde. Ook hier halen we op het eerste punt hulpmiddelen op. Hier is dat een stempelkussen. We gaan ermee aan de wandel en op het volgende punt vinden we een kokertje met daarin een stempel. We hebben deze ochtend een stempelkaart gemaakt volgens het voorbeeld in de omschrijving. De eerste stempel toont ons een vos. Hier krijgen we twee vragen bij die we dienen te beantwoorden.
- Hoe heet het dier in de fabel? Neem hier de woordwaarde van. Dat is A.
- Wat heeft het dier in het lied gestolen en zou het weer moeten teruggeven? Neem de woordwaarde van het gestolen goed. Dat is B.
Ook dit is natuurlijk in het Duits. Dus ook de antwoorden moeten hier in het Duits zijn. Gelukkig voor ons is het bereik in dit deel van het bos een stuk beter. En zo komen we tot de antwoorden Reinart (A=93) en Gans (B=41)
Zo lopen we 9 punten af. Met net zoveel stempels en een dubbel aantal van dat aan vragen. Dan moeten we naar de pre-finale. Hier vinden we nog een kokertje met daarin nog eens vier vragen. In totaal hebben we dus 22 vragen beantwoord.
22 mogelijkheden om een fout te maken. En om het allemaal nog iets minder gemakkelijk te maken, hebben we een nogal uitgebreide formule. Voor Noord hebben we in totaal 60 getallen nodig. En voor Oost hebben we in totaal 90 getallen nodig. Eigenlijk is dat vragen om niet goed te gaan met een taalbarrière.
Het gaat dan ook fout, en we vinden de cache niet. We lezen wel dat vele andere geocachers hulp hebben nodig gehad en dat meerdere vragen op verschillende manieren geïnterpreteerd kunnen worden. We trekken de stoute schoenen aan, en sturen de laatste zes geocachers die de cache gevonden hebben een bericht. We vragen daarin om hulp. Ondertussen brengen wij het stempelkussen terug. Eén geocacher reageert snel en is genegen om ons te helpen. We hebben faliekant verkeerd gerekend. Of ergens 1 of meerdere vragen niet goed beantwoord, want de door ons berekende cachelocatie was bijna 200 meter verderop. Uiteindelijk vinden we de cache. Zeer leuk, maar de eindberekening, die was echt over de top.
We rijden naar het dorpje Rheinstetten om Flammkuchen te gaan eten. Helaas voor ons. De oven is kapot. Uitgerekend vandaag. Na alles wat we hebben meegemaakt, vinden we dat we Flammkuchen hebben verdiend. We rijden naar Karlsruhe. We hebben daar een plek gevonden waar ze Flammkuchen serveren. We gaan op het terras zitten. Het is immers heerlijk weer. We kruisen onze vingers en bestellen de Flammkuchen. Hosanna, de oven doet het nog! Na de Flammkuchen gaan we nog een paar kilometer lopen. Om vervolgens te gaan eten bij Stövchen. Het restaurant met de krimpende komma.
Al met al hebben we toch bijna 14 kilometer gelopen vandaag. Zonder pijn. Behalve als ik even gezeten had. Telkens als we weer verder gingen wandelen, dan was hij er weer. De strompelpas.
