Pitstop in de woestijn

We besluiten om vandaag toch maar een klein beetje uit te slapen. Zodoende gaat pas om half zeven de wekker. Het hotel heeft geen ontbijt, dus maken we dat zelf. Sinds COVID-19 is dit steeds gebruikelijker dat er in hotels in de VS geen ontbijt meer geserveerd wordt. Net zoals het feit dat het niet heel bijzonder is dat het zwembad wegens COVID-maatregelen gesloten is.

Na het ontbijt gaan we op pad. Doel van vandaag is Little Finland. Een gebied dat we al lang geleden hebben ontdekt, maar waar we nooit zijn geweest door de, toch wel, afschrikkende berichten die we erover lazen. Zo lazen we over het gebied: “Onherbergzaam! Nagenoeg ontoegankelijk! Uitsluitend bereikbaar met een 4WD! En dan nog met moeite!” Maar de afgelopen jaren hebben we ontdekt dat deze kreten behoorlijk overdreven zijn. Voor dit jaar planden we dit gebied dus in. En als toetje voegden we Seven Hole Canyon er aan toe.

We halen koffie en gaan op weg. Na 20 kilometer dienen we linksaf te slaan, en wordt de weg onverhard voor de volgende 65 kilometer. Alhoewel…. Echt onverhard kunnen we het niet noemen. In het verleden is de weg ooit geasfalteerd. We denken wel dat dat in de tijd was dat de bejaarden nog jong waren en men koe met een lange oe schreef, want de volledig toplaag is verdwenen en op veel plaatsen is er ook geen asfalt meer. Maar het is goed te rijden.

Als we bijna 30 kilometer op deze weg rijden, zie ik plotseling een melding verschijnen op het dashboard: ‘Tire pressure low’. We stoppen de auto, en als ik ga kijken, hoor ik al voordat ik bij het rechterachterwiel ben, hoe laat het is. De band loopt snel leeg. Gelukkig hebben we de reserveband en de krik gecontroleerd toen we de auto ophaalden, dus dat is geen probleem bedenken we. Ik haal het reservewiel uit de kofferbak en nadien de krik. Maar…… geen wielmoersleutel. Waar we ook kijken, we kunnen hem niet vinden. Probleem…..

Aangezien we toch wel ver van de bewoonde wereld af zijn, dient er snel gehandeld te worden. Een heel eind terug heb ik twee campers zien staan, en hoe dichter we daar bij zijn, hoe gemakkelijker het is om hulp te krijgen. Ik gooi de krik en het reservewiel terug in de kofferbak, en we springen in de auto., Snel keren we om en gaan rijden. Zo snel mogelijk. Toen ik naar de achterband ging kijken, was de bandendruk nog twee bar. Toen we weer vertrokken, was die nog 1,5 bar. Dan zie ik in de verte een auto aankomen. De bandendruk is op dat moment nog 0,3 bar. Niet al te veel dus. Ik sein met mijn lichten en wuif als de auto dichtbij is. Uiteraard stopt de andere automobilist. Ik leg hem het verhaal uit, en hij kan ons wel helpen met een wielsleutel. Ondertussen zijn er nog vrienden van de man gestopt. Eén van hem heeft een elektrische momentsleutel bij zich en een doppenset. Nu komt men gezamenlijk in actie. De auto wordt omhoog gekrikt, het wiel eraf gehaald en het reservewiel wordt erop gezet. Dan de krik weer naar beneden en we kunnen verder. En dat allemaal in een tijd waar de pit-crew van Ferrari nog iets van kan leren. Het heeft allemaal maar een paar minuten geduurd.

We bedanken de heren en rijden terug naar het stadje waar we zitten. We zoeken een bandenreparatiebedrijf op en rijden daarheen. Als we daar arriveren gaat het ook allemaal behoorlijk snel. De band wordt gemaakt en weer op de auto gemonteerd. Ook dit duurt al met al een minuut of 20. Ze kunnen geen rekening maken, maar als we een fooi van ongeveer $15,- willen geven is het ook prima zegt men.

Nog geen twee uur later zijn we op de plek van bestemming. Ondertussen is er twee keer een wiel gewisseld, is er een band gerepareerd en hebben we bijna 100 kilometer gereden, waarvan 60 kilometer onverhard. Al met al niet slecht vinden we zelf.

We bezoeken een virtual en gaan dan op naar Little Finland. De weg wordt snel slechter. De afstand van de virtual naar de parkeerplaats van Little Finland is nog geen 15 kilometer. Toch doen we daar bijna een uur over. We parkeren de auto en gaan op pad. We genieten volop van de bijzondere rotsformaties die hier te zien zijn. Op het eerste oog is het heel erg ruig allemaal, maar als je iets beter kijkt, zie je al snel hoe fragiel het allemaal is. We genieten onderweg van de lunch en wandelen weer verder. Helaas lukt het ons niet om bij de bekendste rotsformatie van dit gebied te komen. Te gevaarlijk voor ons vinden we zelf.

We gaan op weg naar Seven Hole Canyon. Slechts 5 kilometer, maar de weg erheen is nog slechter. We zijn blij met onze All Wheel Drive. Na een half uurtje parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling. Al snel zijn we bij de slotcanyon, en worden we zeer aangenaam verrast. Dit is gewoon schitterend. Al zal het ook wel te maken hebben met het feit dat niet de bestemming is die het hem doet, maar de reis erheen hetgeen is dat de bestemming onvergetelijk maakt..

Als we uitgekeken zijn, gaan we toch nog een poging wagen om de bekende rotsformatie bij Little Finland te bezoeken. We vertrekken nu vanaf een andere parkeerplaats. We weten tot op 34 meter te komen, maar we kunnen geen pad vinden die ons 50 meter hoger leidt. Jammer maar helaas. We hebben genoten van de dag en beginnen aan de terugreis van bijna twee uur.